Welke verblijfsregeling voor kinderen is haalbaar?
Geschreven door Tim DE VOGELAERE
In geval van een relatiebreuk is één van de meest cruciale en dikwijls ook emotionele vragen welke regeling zal gelden voor de kinderen. De advocaat staat zijn cliënt hierin bij met raad en daad: soms via een onderhandeling, soms via de rechtbank.
Wat zegt de wet?
De wet schuift een gelijk verdeeld verblijf als voorkeursregeling naar voor. In eerste instantie dient dus te worden nagegaan of een gelijk verblijf mogelijk is. Meestal denkt men dan aan een week-weekregeling, maar er bestaan ook varianten zoals een 2/2/3 regeling.
Wanneer er zogenaamde “tegenindicaties” zijn, kan de familierechtbank afwijken van het wettelijk principe en het hoofdverblijf aan de ene ouder toekennen met een beperkt verblijfsrecht voor de andere ouder.
Wanneer niet kiezen voor een gelijk verdeeld verblijf?
Een klassieke hinderpaal is de jonge leeftijd van het kind, al dient gezegd dat de ene familierechter al eerder geneigd is dit als een beletsel te zien dan de andere.
Ook een verslavingsproblematiek kan een aanleiding zijn om niet te kiezen voor een gelijk verblijf.
Een verschil in beschikbaarheid (bijvoorbeeld de ene ouder werkt in ploegen, terwijl de andere ouder een job in het onderwijs heeft) kan een reden vormen om de minst beschikbare ouder “slechts” een beperkt verblijfsrecht te gunnen.
De familierechter zal in deze discussie ook rekening houden met de mening van het kind, zeker wanneer dat kind 12 jaar of ouder is.
De rechtbank zal oog hebben voor de verblijfsregeling van de andere kinderen, gezien het niet de bedoeling is om kinderen gedurende langere periodes van elkaar te scheiden.
Veelal gaat het hier om zeer geladen discussies, waarbij de advocaat zoveel mogelijk argumenten in het voordeel van zijn cliënt aanvoert, de familierechter tracht de overtuigen van de visie van zijn cliënt en de rechtbank finaal de knoop moet doorhakken.
Voor wie geen risico wil nemen
Hoe dan ook staat de cliënt hierdoor bloot aan een procesrisico. 100 % zekerheid dat men zijn gelijk zal krijgen is er nooit. Ook al haalt men gelijk, is het bovendien mogelijk dat de rechter in beroep het dossiers totaal anders beoordeelt. Rechters zijn en blijven mensen, elk men zijn of haar individuele visie.
Wanneer de cliënt daarvoor openstaat wordt er daarom ook vaak onderhandeld tussen de advocaten onderling en gaat men op zoek naar een tussenoplossing, waarbij bijvoorbeeld een 9/5 oplossing naar voor wordt geschoven als compromis. Soms wordt ook gewerkt met een systeem waarbij de verblijfsregeling wijzigt in functie van bepaalde scharnierleeftijden van het kind.
De vraag beantwoorden wat nu de beste verblijfsregeling is voor een kind, is vaak het resultaat van maatwerk, waarbij rekening houdende met alle belangen op zoek wordt gegaan naar een werkbare regeling.